همهمون تو یه دوره ای از زندگی دچار این حس و حال ها میشیم.. این حس و حال ها دلایل مختلفی دارن. همیشه همه چیز دست ما نیست.گاهی عوامل محیطی حالم'>حالمون رو بهم میریزن، گاهی خاطرات، گاهی اتفاقایی مثل از دست دادن، و … . اما وقتایی که حالمون خوب نیست باید چیکار کنیم؟میدونیم که حس و حال نقش اساسی تو تعیین کیفیت زندگیمون داره. حال خوب یا حال بد میتونه روی نگرشتون به دنیا تاثیر بذاره، روی روابطتون اثر کنه، و روی سلامت روان و سلامت جسمیتون هم تاثیرای قابل ملاحظه ای بذاره!تاحالا فکر کردین چی کار کنین که حالتون خوب بشه؟! (حتما فکر کردین دیگه اگر نه که اینجا نبودین!

به قول آقای انجوی شیرازی امثال وحکم که یکی از کهن ترین تراوش های ذهن و اندیشه ی هوشمندان گمنام است٬ عصاره ی حادثه ای است که شاید مدت ها طول می کشیده و عوارضی بد یا نیک به بار می آورده و سر انجام در یک جمله یا عبارت گنجانده می شده است تا به آسانی در یادها بماند و سینه به سینه از هر نسل و دوره به نسل و دوره ی بعدی منتقل شود.از همین رو دانستن فلسفه ی ایجاد و پشتوانه تاریخی برخی از ضرب المثل ها ضروری است چون بدون دانستن آنها نمی توان به راحتی به مفهوم ضرب المثل پی برد . یکی از این ضرب المثل ها که در کتاب ادبیات فارسی سال دوم در داستان کباب غاز جمالزاده نیز آمده است ٬ ضرب المثل کلکش را کنده اند است که ما در اینجا ریشه تاریخی آن را به اختصار از کتاب ریشه های تاریخی امثال و حکم نو شته ی شادروان مهدی پرتوی آملی ذکر می کنیم.عبارت کلکش را کندن به طور خلاصه کنایه از این است که شخص مزاحم را از گردونه خارج کنند و به این وسیله نقشه هایش را خنثی نمایند . اما ریشه ی تاریخی این ضرب المثل برمی گردد به کلک که آتشدان گلی و سفالین است و آ هنگران از آن برای سرخ کردن فلزات استفاده می کردند تا بتوانند آهن و فلز گداخته را در روی سندان و در زیر چکش به هر شکلی که بخواهند در بیاورند.کلک به شکل تقریبی گلدان های معمولی ساخته می شد و در زیر آن سوراخی داشت که لوله ی دمیدن را از زیر زمین به آن وصل می کردند. آن گاه در داخل کلک مقداری آتش و بر روی آن زغال سنگ یا زغال چوب می ریختند و با تلمبه ی مخصوصی از زیر کلک به آن می دمیدند تا زغالها کاملآ سرخ شود . سپس آهن مورد نظر را درون آتش می گذاشتند و باز هم به شدت می دمیدند تا آهن نیز گداخته شود و از آن تیشه و بیل و... بسازند. دستگاه کلک هنوز در غالب روستاهای ایران

واقعیتی به اسم استاندارد سایز زنان درسالهای بین جنگ جهانی اول و دوم شکل گرفت و تا الان ادامه دارد، در زمان جنگهای جهانی پارچه هم مثل هر چیزی کمیاب شد و مد نیز متاثر از این شرایط بود.با کمیاب شدن پارچه مدل لباسها تغییر کرد دامنهای چند لایهی بلند کوتاه تر شدن، شلوارها جای خود را به جورابشلواری و جورابهای بلند دادند و … اما یک موضوع دیگری که بسیار مهم بود با کمبود برخی مواد غذایی و برای جلوگیری از مصرف غذا دولتها در جهت فرهنگ سازی با همکاری نهادهای مد استاندارد سایز( ۶۰-۹۰-۶۰ برای زنان) را بوجود آوردند این استانداردها بعنوان ملاک زیبایی بهویژه برای زنان قرار داده شدند.

دارند که حتی یکی شان جای خالی هزار هزار انسان دیگر را برایمان پُر می کند. آن هایی که بدون کمترین چشم داشتی می بخشند، بی هرگونه توقعی یاری رسان هستند و سوای هر منتی حضور دارند که تنها گره ای را از کلاف سردرگم زندگی دیگران بگشایند. ایشان قطعا بیش از هر کس دیگری یاری رسان خویشتن باشند اما همچون درختی رفیع که چتر می گشاید و استوار است، پناهگاهی می شوند برای بیشمار دیگریِ خودی و بیگانه.این اصلا گویا ذات خوبی است که خود، خود را می افزاید و هرگاه جایی شروع به زبانه کشیدن کُند، همگان از آن بهره مند خواهند بود. بیشترِ آدمیان نشسته اند که ابتدا خود به جایگاهی اَمن و مرتفع رسیده و سپس دست به یاری دیگر آدمیان بگشایند، اما این دسته از انسان های نیک و شریف، علیرغم سختی هایی که احتمالا خود بدآن ها دچار هستند خود را وقف دیگران می سازند و از سر همین وقف شدن است که انگیزه ی حرکت باشتاب در زندگی در وجودشان تا به ابد شعله ور می ماند.همین مصروف دیگران بودنِ بدون هرگونه چشم داشتی است که زیبایی کار این عزیزان را صدچندان می کند. همین زیبایی است که مرا وا می دارد که قلم به دست گرفته و از این زیبایی تابلویی کلامی ترسیم کنم. گفته اند که خود را باعقل خویش و دیگران را با قلب خویش مدیریت کنید و این سبک از مدیریت برازنده ی رهبران بزرگ است. در اثر همین برخورد دلی این عزیزان است که من آن ها را در مقام بزرگترین رهبران می نشانم، آنانی که راه می روند و راه می بَرند و راه می سازند.همه ی ما شاید در برهه هایی درگیر تفکر به این مسئله باشیم که دستمزد مرا که خواهد داد؟ کاری که در حق دیگری می کنم چگونه پاداش داده خواهد شد؟ آیا کسی از خزانه ی غیب روزی رسان من به پاس تلاش هایم در خدمتگزاری به دیگران خواهد بود؟! اما من م

In my time as an economist I have often found that there is only one issue that creates greater confusion among people than the technobabble we normally speak, that is the issue of love. Fortunately, the economic framework provides a way for us to understand all interpersonal relationships, including love. As a result, by following the economic lessons provided in this article we will be able to lea how to be a better partner to our current or future spouse.Now to some it may seem perverse to frame something as gentle, volatile, and precious as love in the cold hard words of economics. However, if we are truly committed to being a better partner we need to cast off this view of economics, and risk asking exactly how economics views a relationship.For an economist, a relationship can be viewed in the same way as a firm. Just like a firm, a relationship involves a number of individuals (usually two) who can work together to create a good or service – in this case the service created is the benefit of a relationship.The individuals that make up a potential firm could act as independent contractors negotiating and renegotiating each time they want to work together to provide a product, or they could form a firm as a legal entity thereby fixing a set of contracts for a more prolonged period of time.The myriad of potential structures for a romantic relationship mirror this view of the firm, with marriage an example of the strictest possible contract structure.Given this, why woul

امروز بدترین روز بود

و سعی نکن منو متقاعد کنی که
توی هرروز لحظات خوبی پیدا میشه.
اگه با دقت نگاه کنیم،
زندگی دشواره
با اینکه
خیلی وقتها اتفاقات خوبی میفته!
حالا از آخر به اول بخونید